banner dvd sammelmappe

De Germanische Heilkunde® is niet gekomen om de vroegere zinloze dogma’s door nieuwe zinloze dogma’s te vervangen, maar zij betrekt echter de indicaties voor haar handelen steeds uit het begrip van de biologische samenhang. Terwijl het in het verleden alleen een kwestie was van het elimineren van storende symptomen met trucs en kneepjes, zijn deze symptomen meestal minder een probleem als we ze eenmaal hebben begrepen en kunnen plaatsen.

Dus als iemand beweerde dat hij een of ander systeem bij kanker had ontdekt, dan kon het alleen maar fout zijn, zoals we bijvoorbeeld zagen met de zogenaamde tumormarkers, die achteraf gezien volkomen onzinnig waren en meestal het tegenovergestelde betekenden wat we eigenlijk aan hen hebben toegeschreven. Omdat het ontogenetische systeem van tumoren en kankerequivalenten ons heeft laten zien dat we zonder deze kennis kankerziekten nooit zouden kunnen begrijpen, omdat we ze door onze onwetendheid gedeeltelijk in de ca-fase classificeerden. Organen die worden aangestuurd vanuit de grote hersenen en organen die door de oude hersenen worden aangestuurd, gedragen zich precies tegenovergesteld aan elkaar wat betreft celtoename en celafname tijdens de sympathicotone (conflictactieve) en vagotone (genezingsfase) fasen. Dus terwijl de oude hersengestuurde organen cellen maken in de conflictactieve fase, zorgen de grote hersenen gestuurde organen ervoor dat cellen afbreken in de conflictactieve fase. In de vagotone genezingsfase is het precies het tegenovergestelde. Tot nu toe was dit niet bekend, men vermoedde het zelfs niet.

Dit gehele ontogenetische systeem van de Germanische Heilkunde®, vooral van de tumoren, is voor de geneeskunde vergelijkbaar met het belang van het periodiek systeem van de elementen voor de natuurwetenschap. Het beschrijft uitvoerig de relaties in de geneeskunde.

De tumormarkers zijn feiten die als zodanig niet worden betwist in de Germanische Heilkunde®. Het enige nadeel is dat de meeste een verkeerde naam hebben. Dit betekent op hun beurt dat de feiten al beladen zijn met evaluatieve diagnoses.

Volgens het boek van prof. Dr. Jörg Birkmayer ‘Tumorbiologie’ Karger Verlag 1984, (Prof.Birkmayer ondertekende op 9 december 1988 in Wenen een verificatiecheck van zeven patiëntengevallen, waarmee de juistheid van de Germanische Heilkunde® werd bevestigd), kunnen we de tumormarkers als volgt begrijpen:

‘Als tumormarkers worden alle die criteria verstaan die duiden op een neoplastisch proces. Deze omvatten hematologische, cytologische, klinisch-chemische en serologische tests. Met name om redenen van beheersbaarheid hebben die markers die in het serum kunnen worden aangetroffen momenteel de voorkeur voor het volgen van kankerpatiënten. Dit zijn de tumormarkers in de echte zin. Hun detectie is gekoppeld aan een essentiële voorwaarde: de component die als marker dient, moet in voldoende hoeveelheden door de kankercel worden gevormd en door deze in het bloed worden afgegeven om daar aantoonbaar te zijn. Aan de eis wordt voldaan voor alle tumormarkers die momenteel in laboratoriumdiagnostiek worden gebruikt. De belangrijkste van de tumormarkers die vandaag zijn vastgelegd, worden samengevat in tabel XVI … Alpha-I fetoproteïne (AFP) is een glycoproteïne met een molecuulgewicht van 70.000 Dalton: het wordt gevormd in de lever, de dooierzak en in delen van het maagdarmkanaal van de foetus en is het belangrijkste eiwit in de vroege foetale fase. De fysisch-chemische eigenschappen zijn vergelijkbaar met die van albumine. Bij gezonde volwassenen is de serum-AFP-concentratie lager dan 7 E/ml. Dit komt overeen met ongeveer 10 g/l. Ter vergelijking: de maximale concentratie in de 5e week van de zwangerschap is 2.000.000 E/l, d.w.z. ongeveer 3 g/l. Significant verhoogde AFP-concentraties worden gevonden bij primair hepatocellulair carcinoom, kiemceltumoren en bij pancreas-, maag- en coloncarcinoom. Ook bij niet-kwaadaardige aandoeningen van de lever, zoals acute virale hepatitis, levercirrose en neonatale hyperbilirubinemie, zijn verhoogde AFP-spiegels aangetoond. (Blz. 206-207).

Zoals je kunt zien, zijn er niet-specifieke, min of meer specifieke en specifieke zogenaamde tumormarkers. Het woord ‘marker’ kan zonder problemen worden gebruikt.

In principe zou men zowel niet-specifieke als specifieke markers kunnen vinden voor elk proces van kankergroei of een genezingsfase van een kanker. Het meest onspecifieke is de bezinkingssnelheid van bloedcellen (ESR = BKS).

Maar de huidige geneeskunde wist geen onderscheid te maken tussen de conflictactieve fase en de genezingsfase van een ziekte. Ze wist natuurlijk nog minder dat er een biologische zin in een van deze twee fases schuilt. Op deze manier werden markers ontwikkeld die verhoogd waren in de conflictactieve fase en andere die verhoogd waren in de genezingsfase. Sommige waren van toepassing op organen die door de oude hersenen worden gestuurd, de andere op organen die door de grote hersenen worden gestuurd. De juiste feiten werden hierdoor verkeerd gediagnostiseerd of in ieder geval misleidend, want in principe kunnen alle genezingsfasemarkers ook vitaliteitsmarkers worden genoemd. Beta-HCG vormt bijvoorbeeld de basis voor de zwangerschapstests die tegenwoordig worden gebruikt.

Een voorbeeld voor velen: een patiënt was getuige van een brute aanval op een andere passagier in de metro. Hij probeerde hem te verdedigen en werd door de daders het ziekenhuis in geslagen. Hij liep een aantal ernstige verwondingen op. Tijdens de shockervaring (DHS) leed de patiënt een reeks conflicten, waaronder een verliesconflict met teelbalteratoom aan de rechterkant (gestuurd vanuit de oude hersenen = celtoename) en interstiële teelbalnecrose aan de rechterkant (gestuurd vanuit de grote hersenen = celafname). Hij was bang voor het leven van de passagier die hem, ernstig gewond, om hulp vroeg en voor wie hij zich verantwoordelijk voelde.

Drie weken na deze brute aanval werd toevallig een zwelling van de rechter teelbal (genezingsfase) opgemerkt. Dit werd gevolgd door een teelbalamputatie met een histologisch onderzoek van de zaadbal. Deze patiënt belandde ineens argeloos van het ‘ongevalspoor’ op het ‘kankerspoor’. Hier zou hij als een ongeneeslijk ‘uitzaaiingsgeval’ zijn geëindigd als hij niet kort voordat mager Hein hem kwam halen de weg naar de Germanische Heilkunde had gevonden.

Toen ik in 1978 na de dood van mijn zoon DIRK ook leed aan testiculair teratoom van de rechter teelbal, stelde ik, net als deze patiënt: ik was nog nooit ernstig ziek geweest … zwelling van de testikels en teratoom kort na het overlijden van mijn zoon … Het was zeer onwaarschijnlijk dat dit toeval zou zijn geweest. In het geval van een vader die van zijn zoon houdt, kan men het verliesconflict als mens begrijpen, maar in het geval van een jonge man die een verliesconflict lijdt omdat hij vreest dat een man die hem volledig onbekend is, zal worden mishandeld, kan deze reactie alleen dan juist begrijpen als men ze ook biologisch kan begrijpen.

In ons geval had de patiënt zowel een teratoom als een interstitiële teelbalnecrose met een teelbalcyste in de genezingsfase. Volgens zijn biologische zin betekent het teratoom het eeuwenoude menselijke vermogen tot pathenogenese in een biologische noodsituatie. Met andere woorden, in het geval van het verlies van een naast familielid, probeert het organisme dit oude biologische programma in te schakelen.

Tegelijkertijd loopt er echter ook een programma met interstitiële teelbalnecrose, waarvan de biologische zin zich in de genezingsfase bevindt en bij een verharde teelbalcyste aanzienlijk meer mannelijk geslachtshormoon (testosteron) produceert en het vermogen van de man om te paren stimuleert, waardoor het verlorene gegane kind of de partner wordt vervangen.

In het geval van onze patiënt waren de markers aanvankelijk niet verhoogd, omdat het conflict nog maar heel kort bestond en de operatie heel snel werd uitgevoerd.

Bij een latere terugval (metro) duurde het conflict echter blijkbaar langer, omdat de alfa-feto-eiwittiter steeg tot 70,5 U / ml. Dit betekent dat de linker testikel deze keer moet hebben gereageerd als we de definitie volgen die Birkmayer noemt. Het is erg moeilijk voor de patiënt om te beoordelen of een van de overgebleven testikels iets groter is geworden of niet, omdat hij de vergelijking mist.

In principe roept de Germanische Heilkunde® op om deze markers te gebruiken, aangezien zij graag alle niet-invasieve onderzoeksmogelijkheden als diagnostisch hulpmiddel gebruikt. Zoals je kunt zien in dit geval van onze patiënt, veroorzaakten de markers, die eigenlijk niets negatiefs betekenden, de patiënt ongelooflijke paniek toen hem dit werd verteld en leidden tot longblaaskanker (doodsangstconflict).

Zelf heb ik heel veel mensen zien overlijden die eigenlijk weer bijna gezond waren en bij wie zogenaamde verhoogde tumormarkers werden gevonden en gerapporteerd aan de patiënt. Ze raakten in paniek en na korte tijd hadden ze hun longen vol met rondhaarden. Door deze verdere ‘uitzaaiingsdiagnose’ komen ze in een steeds diepere vicieuze cirkel terecht en sterven ze uiteindelijk. Zo’n vermeende ‘opeenvolging van metastasen’, die men zich via de lymfogene route voorstelde, leidde eerder tot de verkeerde opvatting dat metastatische cellen uit de teelballen langs de para-aortale lymfeklieren zouden ‘zwemmen’ naar de longen en daar (endodermale) longmetastasen zouden vormen.

Het idee van zulke avontuurlijke onzin dat met deze migratie van zogenaamde kankercellen, cellen van teratomen hun kiembladverwandschap tweemaal zouden moeten veranderen (endoderm, mesoderm, endoderm) en eenmaal zou de verloopsfase (ca-fasepcl-faseca-fase) zijn veranderd. In het geval van interstitiële teelbalnecrose carcinoom nog vaker, zowel kiembaldverwandschap als verloopsfase hadden moeten veranderen, is alleen iets voor ‘streng gelovigen’. Afgezien daarvan kon necrose (celafbraak) eigenlijk geen mitotische cellen uitzenden die dan van kiembaldverwandschap zouden kunnen veranderen.

Maar wij, medische professionals, geloofden al deze onzin, inclusief ikzelf in 1979, toen ik besloot om de gebruikelijke academisch medische operatie te ondergaan en op een haarbreedte na stierf aan etterende peritonitis (pcl-fase na een mentaal buik-aanvals-conflict). Volgens de Germanische Heilkunde® moet je al deze ‘markers’ op een nieuwe en zinvolle manier leren evalueren, wat natuurlijk onbetwistbare feiten zijn. We moeten ze rangschikken volgens de verschillende kiembalden en volgens de twee verschillende stadia van hun ontwikkeling. Alleen dan kunnen ze ons helpen en dan bezorgen ze de patiënt geen paniek.

In wezen kon niemand enige samenhang bij kanker zien, aangezien er geen onderscheid werd gemaakt tussen de conflictactieve stressfase met zijn eigen symptomen en de conflictopgeloste vagotone genezingsfase. Ook de psychische ‘waarden’ zijn voor beide fasen totaal verschillend! Het criterium van celtoename bij kanker, dus evenzeer bij darmkanker, ovariumtumoren (cysten) of osteosarcoom, leidde ertoe dat totaal verschillende ziektefases en manifestaties werden onderzocht op een gemeenschappelijke noemer, die niet kon bestaan ​​vanwege onwetendheid over het ontgenetisch systeem van de tumoren.

Bijdragen en ervaringsberichten bij het thema

VIDEO UND AUDIOS ZUM THEMA